Bu yazı Mart 2008 tarihli İzmir Life dergisinde yayınlanmıştır.
Arjantin'in kuzeydoğusundaki Misiones eyaletinde, Arjantin, Brezilya ve Paraguay sınırları arasında yer alan Iguazu Şelaleleri cennetin dünya üzerindeki yansıması olmalı...
Yarı tropikal yağmur ormanlarının çevrelediği Iguazu Milli Parkı, 275 adet şelaleyi ve 2000'den fazla bitki türünü barındıran, yaklaşık 550 çeşit kuş ve memelinin yaşadığı, 70.000 hektara yayılmış bir doğa harikası. Şelaleler bundan 200.000 yıl önce Parana ve Iguazu nehirlerinin birleştiği yerde oluşmuş. Guarani dilinde büyük su anlamına gelen Iguazu, 1542'de Ispanyollar tarafından keşfedilmiş, o zamana kadar burada Güney Amerika yerlileri Guaraniler yaşıyormuş. 1934'de milli park, 1984'de Unesco Dünya Mirası olarak kabul edilen Iguazu, gerçekten de korunması gereken doğal bir hazine. Guarani kültüründe Iguazu'nun bir aşk hikayesi sonucu oluştuğuna inanılıyor. Efsaneye göre Iguazu nehrinde Mboi adında dev bir yılan yaşarmış. Her yıl köylüler Mboi'ye törenle genç bir kız kurban ederler, bu töreni izlemeye bütün kabileler katılırmış. Yine böyle bir seremoni öncesi çevre kabilelerden genç bir delikanlı olan Taroba o yıl kurban olarak seçilen Naipi'ye aşık olmuş ve kurban edilmesini önlemek için onu kaçırmış. Bunu öğrenen Mboi çok öfkelenmiş ve genç aşıkları engellemek için nehrin altında kıvrılarak etraftaki kayaları çatırdatmış, kayaların kırılmasıyla Iguzau şelaleleri oluşmuş. Genç aşıkları cezalandırmak için de onları bir ağaca dönüştürmüş. Şimdi bu ağaçlar nehrin iki yakasında karşılıklı duruyorlar. Buna göre akan şelale suları Naipi'nin uzun saçlarını temsil eder. Mboi de Şeytanın Boğazı adı verilen en büyük şelalenin altında saklanmaktadır. Ancak gökkuşağı çıktığında bir köprü oluşturur ve bu sayede iki sevgili birbirine kavuşur. Gökkuşağının renkleri bize aşkın güzelliğini gösterir.
| < Önceki | Sonraki > |
|---|