"unuttukça insanın anıları çoğalıyor" diyerek başlıyor kitap...
"sonu kötü bitecek bir hikaye başladığında hiç konuşmayarak olayların önüne geçebilir miyiz acaba?" sorularıyla devam edince içine çekiyor..
Unutamayacağı bir şeyleri yaşama korkusundan hep unutulacak şeyler yaşama isteği taşıyan hasta bir karakter barındırabilen bir roman..
"bir bakışı unutmak istediğimizde büyük bir yitimi göze almak zorundayız"...
"ayrılık anları gerçek tanışma anlarıdır."
"hadi diyelim unutmayı becererek boşluğumuzu büyüttük, biz de hayal meyal olduk.. peki yaşanmış o güzelim anlar'a yazık olmaz mı bu arada?"
"kimse kimseyi kendi sözlerinin darbelerinden koruyamıyor"
"insan bir şehri kaç yılda unutabilir?"
"hatırlıyorum. hatırladıkça suskunlaşıyorum, sımsıkı yumuyorum ağzımı...","unuttuğu için mi delirir insan, unutamadığı için mi?"
"...boşluğu ölçebilen tek şey var, sızı..."
"... geleceğin bize doğru geldiğini, bizim ona doğru gitmediğimizi, olduğumuz yerde aşınıp eskidiğimizi düşündüğümden, ben, savunmada bekliyorum, sessiz, sakin...ne yaparsak yapalım şimdiki zamanı aşamıyoruz, ötesi düş öyleyse...düşüncelerimiz de düş, unutuyoruz bunu..."
"... diyeceğim, öyle şeyler söylüyor ki, aklıma takılıp kalıyor, unutamıyorum. sözlerinin etkisini hafifletmek için ısrarla kendi düşüncemi savunuyorum, o zaman da, ona söylediğim sözler, benim için unutulmaz hale geliyor.bilincimde giderek büyüyen bir ağırlığın oluştuğunu hissetmeye başladım. böyle devam ederse unutma gücüm zayıflaya zayıflaya tükenip gidecek sonunda."
"... söyleyebilirim artık, son bakışın gücüne de inanıyorum ben. ayrılıp giden insanın ruhu bir kereliğine asla unutamayacağımız biçimde en gizli köşelerine kadar aydınlanıyor."
"avcının sevgisi bir hayvanı vurmasından sonra ortaya çıkar.."
"... o zaman bırak beklemeyi, unut...insanlar için bir şey yaptığında onlar bunu ikram olarak kabul ediyor, karşılığında bir şey yapma ihtiyacı duymuyorlar...."
"...bir de unutmak-hatırlamanın dışında apayrı bir şey var: unutulmak...bu hemen hemen hiç aklıma gelmez, gelirse de bir an gülümserim hafiften."
"...zamanın tuhaf bir adaleti var sanki. eski defterleri karıştırıp geçmişi anımsamak bugünü unutmamızı sağlıyor."
Latife Tekin Unutma Bahçesi'nden aklımda kalan ve etkileyen alıntılar...
| < Önceki |
|---|